Դպրոցներում շարունակվող դրամահավաքության վերաբերյալ «Մեդիան հանուն կրթության» ՀԿ-ի հարցմանն ի պատասխան՝ պարզվում է, որ Կրթության տեսչական մարմինը 2022-23 ուստարվա ընթացքում ստացել է ընդամենը 3 դիմում-բողոք, իսկ ԿԳՄՍՆ-ն 2024թ․-ի հունվարից ի վեր թեժ գծով ստացել է 38 ահազանգ։

Մի կողմ թողնենք լիազոր մարմինների պատասխան գործողությունները, որոնք գուցե և տեղային և ժամանակավոր ազդեցություն կունենան երևույթի վրա՝ ինչ-որ չափով կանխելով այն, և անդրադառնանք խնդրի էությանը։

20-րդ դարի հայտնի մտավորական, ֆրանսիացի սոցիոլոգ, մշակութաբան և փիլիսոփա-պոստմոդեռնիստ Ժան Բոդրիարը անցյալ դարի 60-ականներից քաղաքական կլիշե դարձած «լուռ մեծամասնություն»-ը բնութագրում է ընդհանուր պասիվությամբ, իներտությամբ և կոնֆորմիզմի հակումով։

Ցանկացած երևույթ օրինաչափ է դառնում հանրության լուռ համաձայնությամբ․ այլ հարց է, թե այդ հանրությունը կազմող անհատներից քանիսն են իսկապես համաձայն։ Հիմնականում հանրային վարքականոնները թելադրում է «ուժեղ» փոքրամասնությունը՝ օգտվելով լուռ մեծամասնության՝ վերը նկարագրված բնութագրիչներից։ Իսկ այդ հանրության վարքականոնների և մտածողության փոփոխությունը ուղղակիորեն առնչվում է կրթությանը, այսինքն՝ որքան կիրթ է հասարակությունը, այնքան նվազ ճնշող է հանրային կարծիքը, այնքան ազատ է մարդը։

Դպրոցը՝ որպես հանրային միջավայր, նույնպես կրում է հանրային կյանքի, հանրային մտածողության բոլոր դրսևորումները։ Նույն հանրության մաս են թե՛ ուսուցչական, թե՛ ծնողական համայնքները։ Պարզ է, որ դպրոցներում տարբեր առիթներով դրամահավաքության արատավոր սովորույթը այդ երկու համայնքների կրթվածության ցուցիչն է, և երկուսն էլ պատասխանատու են հավասարապես։

Հատկապես ուսուցչական համայնքը, որ նույն հանրության կրթության պատասխանատուն է, պարտավոր է և չպետք է լուռ մեծամասնության մաս կազմի։

Նելլի Հայրապետյան