
Լուսանկարը՝ «Սիսակյան կենտրոն»–ի
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի պատմության մեջ առաջին անգամ 2 տարով նստաշրջանի նախագահ ընտրված ԽՍՀՄ ներկայացուցիչը եղել է հայազգի ակադեմիկոս Նորայր Սիսակյանը: 1964 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Փարիզում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Գլխավոր համաժողովի 13-րդ նստաշրջանի ընթացքում, անդամ 115 երկրների պատվիրակներ միաձայն քվեարկեցին։
Նորայր Սիսակյանի գործընկերները, ԱՄՆ ներկայացուցիչները կուլիսային քննարկումների ժամանակ՝ նախքան Գլխավոր համաժողովի նախագահի թեկնածուների առաջադրումը, փորձել են համոզել Ինդիրա Գանդիին առաջադրել իր թեկնածությունը՝ խոստանալով լիակատար աջակցություն։ Ինդիրա Գանդին պատասխանել է. «Պրոֆեսոր Սիսակյանը մեր թեկնածուն է»։
Սիսակյանի թեկնածությունը սատարեցին թե՛ Արևելքի, թե՛ Արևմուտքի երկրները։ Նրա բացման խոսքն այնքան տպավորիչ էր գիտության ու մարդասիրական արժեքների միաձուլմամբ, որ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի գլխավոր տնօրեն Ռենե Մայոն այն բնորոշեց «Գիտության օրհներգ»։ Սա պատմական ելույթ էր, որտեղ հայազգի գիտնականը հանդես էր գալիս ոչ թե պետությունների նեղ շահերի, այլ ողջ մարդկության ապագայի անունից։
Ակադեմիկոս Նորայր Սիսակյանը իր ելույթում ընդգծել էր միջազգային փոխըմբռնման հասնելու կարևորությունը, այդ հարցում կրթության, գիտության և մշակույթի դերակատարությունն ու ազդեցությունը։
Աշխարհի ժողովուրդների, ողջ մարդկության համար չափազանց կարևոր է հասնել միջազգային փոխըմբռնման, հնարավորություն ստանալ օգտագործելու այն ամենը, ինչ տալիս է մեր ժամանակի գիտությունը՝ մարդկանց բարեկեցության, կրթության և մշակույթի զարգացման անընդհատ աճն ապահովելու համար: Գիտությունը միշտ էլ առաջադիմական դեր է խաղացել քաղաքակրթության պատմության մեջ: Մեր ժամանակներում, նոր սոցիալական պայմաններում, այն դառնում է անմիջական արտադրողական ուժ, քանի որ մարդու ցանկացած գործունեություն, ուղղակի կամ անուղղակիորեն, սերտորեն կապված է գիտատեխնիկական նվաճումների կիրառման հետ: Եվ այստեղ առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում երկու խոշոր հիմնախնդիրներ:
Առաջինը՝ տեսական, հիմնարար հետազոտությունների զարգացումն է այնպիսի գիտությունների բնագավառում, ինչպիսիք են ֆիզիկան, քիմիան, կենսաբանությունը. երկրորդը՝ գիտության կապը արտադրության հետ: Այս օղակները փոխկապակցված են և հավասարապես անհրաժեշտ գիտատեխնիկական մտքի առաջընթաց զարգացման համար:
Գոյություն ունի շատ սերտ կապ տեսական հետազոտությունների և այդ հետազոտությունների արդյունքների գործնական կիրառման, այսինքն՝ արտադրության միջև:
Եթե անցյալում Գալվանիի կողմից կենդանի օրգանիզմներում էլեկտրական երևույթների հայտնագործումից հետո անցան տասնամյակներ, մինչև հայտնվեց առաջին էլեկտրական լամպը, ապա մեր ժամանակներում ցանկացած կարևոր հայտնագործություն շատ արագ, գերազանցելով իր ստեղծողների ամենալավատեսական հույսերը, դառնում է արտադրության սեփականությունը:
Հայտնի է, որ մաթեմատիկայի զարգացումը պայմանավորեց մաթեմատիկական տրամաբանության և կիբեռնետիկայի ծաղկումը, որոնք էլեկտրոնիկայի հաջողությունների հետ համակցված հանգեցրին հաշվիչ և կառավարող մեքենաների ստեղծմանը, որոնք բացառիկ կարևոր դեր են խաղում ինչպես գիտության, այնպես էլ տեխնիկայի մեջ:
Տեսական և փորձարարական ֆիզիկայի բնագավառի հաջողությունները մարդուն տվեցին իշխանություն ատոմային միջուկի էներգիայի վրա և այժմ նպաստում են թերմոմիջուկային գործընթացների սանձահարման ու դրանք որպես խաղաղ էներգետիկայի հզոր, գործնականում անսպառ աղբյուր օգտագործելու խնդիրների իրականացմանը:
Տեսական բնագիտության հաջողությունները բացեցին տիեզերքի հետազոտման դարաշրջանը արհեստական արբանյակների, հրթիռների ու տիեզերանավերի օգնությամբ և ստեղծեցին անհրաժեշտ նախադրյալներ տիեզերքի ավելի խոր թափանցման, տիեզերքի բնական երևույթների ճանաչման և Արեգակնային համակարգի մոլորակների «մերձեցման» համար:
Ժամանակակից կենսաքիմիայի, կենսաֆիզիկայի, մանրէաբանության զարգացումը հիմք ստեղծեց հակաբիոտիկային, վիտամինային, ֆերմենտային և դեղագործական արդյունաբերության ճյուղերի առաջացման համար, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն մարդկանց կյանքի համար:
Այսպիսով, տեսական հետազոտությունները կանխորոշում են գիտագործնական հաջողությունները և տեխնիկական առաջընթացը, իսկ երբեմն նույնիսկ հանգեցնում գիտելիքի նոր բնագավառների և արտադրության ճյուղերի ստեղծմանը:
Ելույթն՝ ամբողջությամբ
Նորայր Սիսակյանի ականավոր գործունեության վերաբերյալ տեղեկությունները տրամադրել է «Սիսակյան կենտրոնը»



















