Առաջին սերնդի ավստրալացիները՝ համալսարանական կրթություն չունեցող ծնողների երեխաները, ոչ միայն ավելի քիչ հավանականությամբ են ընդունվում բուհ, այլև ավելի հաճախ են բախվում ուսման ընթացքում դժվարությունների կամ ընդհանրապես թողնում են ուսումը։ Փաստել է Ավստրալիայի Քուինսլենդի համալսարանի Սոցիալական հետազոտությունների ինստիտուտի հրապարակված նոր ուսումնասիրությունը, որը պատրաստվել է Քերթին համալսարանի Կրթական հավասարության և հաջողության ավստրալական կենտրոնի աջակցությամբ։

Վերլուծելով 443,609 մարդու տվյալներ՝ հետազոտողները պարզել են, որ առաջին սերնդի ուսանողները ունեն ընդամենը 36 % հավանականություն համալսարանի բակալավրիատ ընդունվելու համար: Մինչդեռ բարձրագույն կրթություն ունեցող ծնողների երեխաների ընդունվելու հավանականությունը հասնում է 59 %-ի։

Զեկույցի հեղինակ Տոմաշ Զայաչը՝ Մոնաշ համալսարանից, ընդգծում է, որ այս տարբերությունը վկայում է կրթական անհավասարության խորքային բնույթի մասին։

«Ծնողների կրթական մակարդակը շատ ավելի ազդեցիկ է, քան ընտանիքի տնտեսական վիճակը։ Առաջին սերնդի ուսանողները դժվարանում են կողմնորոշվել համալսարանական համակարգում․ պետք է իմանաս՝ ինչպես դիմել, ուր դիմել, ինչ ակնկալել դիմելու դեպքում»,- նշել է Զայաչը։

Զեկույցում փաստարկվում է, որ միայն հաշմանդամություն ունեցող անձինք են Ավստրալիայում ավելի խոցելի խումբ․ նրանց բուհ ընդունվելու ցուցանիշը կազմում է ընդամենը 31 %։ Զայաչի դիտարկմամբ՝ բարձրագույն կրթության համակարգի «զանգվածայնացումը» կարող է հանգեցնել նրան, որ առաջին սերնդի ուսանողների թիվը գնալով նվազի, ինչի հետևանքով նրանց խոցելիությունը կկենտրոնանա փոքր խմբերում։

Հետազոտողը Ավստրալիայի կառավարությանը կոչ է անում առաջին սերնդի ուսանողներին պաշտոնապես ճանաչել որպես կրթական համակարգում խոցելի խումբ։ Այս կարգավիճակը նրանց հնարավորություն կտա օգտվել ֆինանսական աջակցությունից՝ դրամաշնորհների և կրթաթոշակների տեսքով, լրացուցիչ միավորներ ստանալ ընդունելության ժամանակ, ինչպես նաև ապահովել նրանց առաջընթացի և արդյունքների հետևման հստակ մեխանիզմ։

Առաջին սերնդի ավստրալացիները՝ համալսարանական կրթություն չունեցող ծնողների երեխաները, ոչ միայն ավելի քիչ հավանականությամբ են ընդունվում բուհ, այլև ավելի հաճախ են բախվում ուսման ընթացքում դժվարությունների կամ ընդհանրապես թողնում են ուսումը։ Փաստել է Ավստրալիայի Քուինսլենդի համալսարանի Սոցիալական հետազոտությունների ինստիտուտի հրապարակված նոր ուսումնասիրությունը, որը պատրաստվել է Քերթին համալսարանի Կրթական հավասարության և հաջողության ավստրալական կենտրոնի աջակցությամբ։

Վերլուծելով 443,609 մարդու տվյալներ՝ հետազոտողները պարզել են, որ առաջին սերնդի ուսանողները ունեն ընդամենը 36 % հավանականություն համալսարանի բակալավրիատ ընդունվելու համար: Մինչդեռ բարձրագույն կրթություն ունեցող ծնողների երեխաների ընդունվելու հավանականությունը հասնում է 59 %-ի։

Զեկույցի հեղինակ Տոմաշ Զայաչը՝ Մոնաշ համալսարանից, ընդգծում է, որ այս տարբերությունը վկայում է կրթական անհավասարության խորքային բնույթի մասին։

«Ծնողների կրթական մակարդակը շատ ավելի ազդեցիկ է, քան ընտանիքի տնտեսական վիճակը։ Առաջին սերնդի ուսանողները դժվարանում են կողմնորոշվել համալսարանական համակարգում․ պետք է իմանաս՝ ինչպես դիմել, ուր դիմել, ինչ ակնկալել դիմելու դեպքում»,- նշել է Զայաչը։

Զեկույցում փաստարկվում է, որ միայն հաշմանդամություն ունեցող անձինք են Ավստրալիայում ավելի խոցելի խումբ․ նրանց բուհ ընդունվելու ցուցանիշը կազմում է ընդամենը 31 %։ Զայաչի դիտարկմամբ՝ բարձրագույն կրթության համակարգի «զանգվածայնացումը» կարող է հանգեցնել նրան, որ առաջին սերնդի ուսանողների թիվը գնալով նվազի, ինչի հետևանքով նրանց խոցելիությունը կկենտրոնանա փոքր խմբերում։

Հետազոտողը Ավստրալիայի կառավարությանը կոչ է անում առաջին սերնդի ուսանողներին պաշտոնապես ճանաչել որպես կրթական համակարգում խոցելի խումբ։ Այս կարգավիճակը նրանց հնարավորություն կտա օգտվել ֆինանսական աջակցությունից՝ դրամաշնորհների և կրթաթոշակների տեսքով, լրացուցիչ միավորներ ստանալ ընդունելության ժամանակ, ինչպես նաև ապահովել նրանց առաջընթացի և արդյունքների հետևման հստակ մեխանիզմ։