Լուսանկարը՝ africa.com – ի
«Եթե ընդունում ենք, որ կրթությունը մարդու իրավունք է և հանրային բարիք, ապա կրթության արդյունքը պետք է դառնա կառավարության, կրթական հաստատությունների, մասնավոր հատվածի և քաղաքացիական հասարակության համատեղ պարտավորությունը»,– գրում է africa.com կայքը։
Ֆինանսավորումն ամենակարևոր մեկնակետն է։ Ուսանողը, որը ստանում է միայն ուսման վարձի փոխհատուցում, բայց չունի աջակցություն կացարանի, տրանսպորտի, սննդի կամ ուսումնական նյութերի համար, տեխնիկապես «համակարգում է», սակայն մշտապես դուրս մնալու վտանգի տակ է։ «Ուսանողը, որի ֆինանսավորումը տարեցտարի անորոշ է, ապրում է մշտական անհանգստության մեջ, որը խաթարում է կենտրոնացումը, առաջադիմությունն ու բարեկեցությունը»,– ընդգծում է աֆրիկացի մեկնաբանը։
Հեղինակն ընդգծում է․ «Մենք մի կարևոր բան ենք հասկացել․ միայն գումարը անհրաժեշտ, բայց ոչ բավարար պայման է։ Ուսանողը, որը համալսարան է գալիս առանց բավարար պատրաստվածության, հեռու է տնից, հաճախ իր ընտանիքում առաջինն է, ով սովորում է, բախվում է բարդ համակարգերի ու սպասումների, ունի ավելի շատ կարիքներ, քան պարզապես վարձն է։ Նրան պետք է կողմնորոշում, պատկանելիության զգացում, ուղղորդում և խրախուսում։ Նրան պետք են մարդիկ ու համակարգեր, որոնք ենթադրում են նրա հաջողությունը, ոչ թե ձախողումը»։
Եթե ուզում ենք բարձրացնել ավարտական ցուցանիշները, պետք է հաջողության համար նախագծենք համակարգերը, այլ ոչ թե պարզապես հույս դնենք դրանց վրա։
Սա պահանջում է մտածողության երեք փոփոխություն։
Աֆրիկյան վերլուծական կայքի մոտեցեւմն է՝ պետք է վերանայել հնացած եկամտային շեմերը, արդիականացնել սոցիալական գնահատման մեխանիզմները՝ հաշվի առնելով ընտանիքների իրական բեռը, և ընդլայնել խառը ֆինանսավորման մոդելները, որտեղ միավորվում են պետությունը, բիզնեսը և բարեգործությունը։
