«Մեդիա հանուն կրթության» ՀԿ-ն Ձեզ հրավիրում է միանալու մեդիայի միջոցով կրթության ոլորտի փոփոխություններին նպաստելու առաքելությանը։
Մեր նպատակն է ապրել մեր նախահայրերի ժառանգած այնպիսի երկրում, որտեղ յուրաքանչյուր անհատի հասանելի կլինի որակյալ կրթությունը և անհատի ողջ ներուժը հանուն պետության ներդնելու հնարավորությունը:
Ձեր աջակցությունն ու ներգրավվածությունն անչափ կարևոր է էական փոփոխությունների հարցում:
«Մեդիա հանուն կրթության» ՀԿ ծրագրերին Ֆինանսապես աջակցելու համար խնդրում ենք լրացնել բոլոր դաշտերը։
Շնորհակալություն!
Լուսանկարը պատրաստել է Աննա Գրիգորյանը
«Գնում է համատարած պրոֆանիզացիա, ես կասեի այս բառով։ Գիտակցության հասարակացում։ Տարրականացում։ Եվ դա շատ նպաստավոր է քաղաքական ուժերի համար։ Ցավոք սրտի, մենք նույնպես, ուզենք, թե չուզենք, ընկնում ենք այդ ազդեցությունների տակ։ Ընկնելու ենք, ուրիշ ելք չկա։ Նորից եմ ասում, նույնիսկ խոշորագույն եվրոպական մշակույթները չեն կարողանում այդ երևույթի դեմ պայքարել, որովհետև երիտասարդության մեջ դա վիրուսի նման տարածվում է։ Դրան պետք է հակակշիռ լինի։ Դրա դիմաց հնարավոր չէ որևէ բան դնել, պատ, կամ որևէ սահման և այլն, դա անհնար է։
Ըստ իս՝ այդ զանգվածների դեմ հնարավոր է միայն մի բան անել․ մարդկային փոքր խմբեր պետք է տանեն ալտերնատիվ աշխատանք, այսինքն՝ ալտերնատիվ գիտակցություն ձևավորելու աշխատանք, որը պետք է հիմնված լինի լուրջ մշակութային ֆենոմենների վրա։ Իսկ լուրջ մշակութային ֆենոմենները, ցանկացած համաշխարհային մշակույթ, երկիր ունեն այդ ֆունդամենտները, որոնք որ քիչ մարդկանց են հասու։ Դա բարդ է, հեշտ չէ։ Այդ մշակույթը չի կարող լինել պարզունակ։ Դրա համար պետք է լինել պատրաստված։ Պետք է որոշակի կրթական ցենզ ունենալ, պետք է կրթվել, պետք է անընդհատ գտնվել ստեղծագործական կրթության մեջ։ Եվ անկասկած, կան նաև այդ տեսակ մարդիկ, չէ՞, որոնք իրենց կյանքը ձևավորում են այդ ձևով»։
Արա Գուրզադյան
2003 թ.
Բաժիններ
Լուսանկարը պատրաստել է Աննա Գրիգորյանը
«Գնում է համատարած պրոֆանիզացիա, ես կասեի այս բառով։ Գիտակցության հասարակացում։ Տարրականացում։ Եվ դա շատ նպաստավոր է քաղաքական ուժերի համար։ Ցավոք սրտի, մենք նույնպես, ուզենք, թե չուզենք, ընկնում ենք այդ ազդեցությունների տակ։ Ընկնելու ենք, ուրիշ ելք չկա։ Նորից եմ ասում, նույնիսկ խոշորագույն եվրոպական մշակույթները չեն կարողանում այդ երևույթի դեմ պայքարել, որովհետև երիտասարդության մեջ դա վիրուսի նման տարածվում է։ Դրան պետք է հակակշիռ լինի։ Դրա դիմաց հնարավոր չէ որևէ բան դնել, պատ, կամ որևէ սահման և այլն, դա անհնար է։
Ըստ իս՝ այդ զանգվածների դեմ հնարավոր է միայն մի բան անել․ մարդկային փոքր խմբեր պետք է տանեն ալտերնատիվ աշխատանք, այսինքն՝ ալտերնատիվ գիտակցություն ձևավորելու աշխատանք, որը պետք է հիմնված լինի լուրջ մշակութային ֆենոմենների վրա։ Իսկ լուրջ մշակութային ֆենոմենները, ցանկացած համաշխարհային մշակույթ, երկիր ունեն այդ ֆունդամենտները, որոնք որ քիչ մարդկանց են հասու։ Դա բարդ է, հեշտ չէ։ Այդ մշակույթը չի կարող լինել պարզունակ։ Դրա համար պետք է լինել պատրաստված։ Պետք է որոշակի կրթական ցենզ ունենալ, պետք է կրթվել, պետք է անընդհատ գտնվել ստեղծագործական կրթության մեջ։ Եվ անկասկած, կան նաև այդ տեսակ մարդիկ, չէ՞, որոնք իրենց կյանքը ձևավորում են այդ ձևով»։
Արա Գուրզադյան
2003 թ.