«Գնում է համատարած պրոֆանիզացիա, ես կասեի այս բառով։ Գիտակցության հասարակացում։ Տարրականացում։ Եվ դա շատ նպաստավոր է քաղաքական ուժերի համար։ Ցավոք սրտի, մենք նույնպես, ուզենք, թե չուզենք, ընկնում ենք այդ ազդեցությունների տակ։ Ընկնելու ենք, ուրիշ ելք չկա։ Նորից եմ ասում, նույնիսկ խոշորագույն եվրոպական մշակույթները չեն կարողանում այդ երևույթի դեմ պայքարել, որովհետև երիտասարդության մեջ դա վիրուսի նման տարածվում է։ Դրան պետք է հակակշիռ լինի։ Դրա դիմաց հնարավոր չէ որևէ բան դնել, պատ, կամ որևէ սահման և այլն, դա անհնար է։

Ըստ իս՝ այդ զանգվածների դեմ հնարավոր է միայն մի բան անել․ մարդկային փոքր խմբեր պետք է տանեն ալտերնատիվ աշխատանք, այսինքն՝ ալտերնատիվ գիտակցություն ձևավորելու աշխատանք, որը պետք է հիմնված լինի լուրջ մշակութային ֆենոմենների վրա։ Իսկ լուրջ մշակութային ֆենոմենները, ցանկացած համաշխարհային մշակույթ, երկիր ունեն այդ ֆունդամենտները, որոնք որ քիչ մարդկանց են հասու։ Դա բարդ է, հեշտ չէ։ Այդ մշակույթը չի կարող լինել պարզունակ։ Դրա համար պետք է լինել պատրաստված։ Պետք է որոշակի կրթական ցենզ ունենալ, պետք է կրթվել, պետք է անընդհատ գտնվել ստեղծագործական կրթության մեջ։ Եվ անկասկած, կան նաև այդ տեսակ մարդիկ, չէ՞, որոնք իրենց կյանքը ձևավորում են այդ ձևով»։