Հնդկաստանի Կառնատակա նահանգի պետական դպրոցներում արհեստական բանականության դասերը նախատեսվում է սկսել 6-րդ դասարանից։ Նահանգի կառավարությունը հայտարարել է նոր ծրագրերի մասին, որոնց նպատակն է աշակերտներին տեխնոլոգիական հմտություններ տալ և պատրաստել ապագայի աշխատաշուկային։

Ծրագրերի մասին նախօրեին՝ Հնդկաստանի Անկախության օրվա միջոցառման ժամանակ, հայտարարել է Կառնատակայի գլխավոր նախարար Դ. Կ. Շիվակումարը։ «Մենք մտնում ենք տեխնոլոգիական նոր դարաշրջան։ ԱԲ-ի և կոդավորման ժամանակաշրջանը ձեր ժամանակաշրջանն է՝ նոր դարաշրջան», – ասել է նա։

Կառավարությունը նաև հայտարարել է Բենգալուրուում Հնդկաստանի առաջին պետական արհեստական բանականության համալսարանը ստեղծելու ծրագրի մասին։

Կառնատակայի կառավարությունը մինչև 2047 թվականը նահանգի տնտեսությունը 3 տրիլիոն ԱՄՆ դոլարի հասցնելու նպատակ է դրել։

Արվեստի կարևորությունը

Մինչ Հնդկաստանը շտապում է երեխաներին դեռ փոքրուց սովորեցնել արհեստական բանականության գաղտնիքները, հետազոտողները ուշադրություն են հրավիրում մեկ այլ կարևոր ուղղության՝ արվեստի կրթության վրա։

2026 թվականի հունիսի 13–17-ը Սինգապուրում անցկացված «Ինտերակտիվ համակարգերի նախագծում» միջազգային գիտաժողովում ներկայացվել է «Ստեղծարար կրթության ապագան․ ի՞նչ կարող ենք սովորել արվեստի ուսուցիչներից և նրանց դասարաններից տեխնոլոգիայի մասին» հետազոտությունը։

Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ տեխնոլոգիական հեղափոխության պայմաններում արվեստի ուսուցչի դերը կարող է ոչ թե նվազել, այլ ավելի կարևոր դառնալ։

Հետազոտության հեղինակները զրուցել են ԱՄՆ – ի 19 ավագ դպրոցի արվեստի ուսուցիչների հետ։ Նրանք ուսումնասիրել են, թե ինչն է սահմանափակում ուսուցիչների՝ տեխնոլոգիաներ օգտագործելու հնարավորությունները, որ արժեքներն են առաջնահերթ համարում և ինչպես է փոխվում ուսուցչի դերը նոր տեխնոլոգիաների տարածման պայմաններում։

Հետազոտության հեղինակներից արվեստագետ, գրող և մարդ-համակարգիչ փոխազդեցության հետազոտող Իզաբել Լին ուսումնասիրել է ստեղծարարությունը, արվեստի կրթությունը և այն, թե ինչպես են արվեստագետներն ու ուսուցիչները արձագանքում տեխնոլոգիական փոփոխություններին։

Հեղինակները ընդգծում են, որ արվեստի ուսուցիչները պետք է ունենան ոչ միայն տեխնոլոգիաների հասանելիություն և համապատասխան ռեսուրսներ, այլև ինքնուրույնություն՝ որոշելու, թե երբ և ինչպես օգտագործել դրանք։ Այսինքն՝ հարցը միայն այն չէ, թե դպրոցը որքան նոր տեխնոլոգիա ունի, այլ նաև՝ ով և ինչ նպատակով է այն օգտագործում։

Արվեստի դասը կարող է այստեղ կարևոր հակակշիռ լինել․ երեխային ոչ միայն գործիք օգտագործել սովորեցնել, այլ նաև ստեղծագործել, ընտրություն կատարել, սեփական գաղափարը ձևակերպել և ստեղծածի նկատմամբ պատասխանատվություն կրել։

Հետազոտության հեղինակների առաջարկը հենց այս ուղղությամբ է՝ տեխնոլոգիան նախագծել ոչ թե տեխնոլոգիայի, այլ ստեղծարար կրթական համայնքների կարիքներից ելնելով։

Այսպիսով, ԱԲ-ի դարաշրջանում կրթության գլխավոր հարցը գուցե միայն այն չէ, թե ինչ կարող է անել մեքենան, այլ նաև՝ ինչ պետք է շարունակի սովորել մարդը։