Նարեկ Հակոբյանի մասնակցությունը «Սահմաններ» ցուցահանդեսին առանձնանում է իր դեկոլաժով, որն արվեստը վերածում է հետաքրքիր ժեստի, մանկավարժական փորձի և կոմունիկացիոն տարածքի։ Արվեստագետ ուսուցիչը սահմանը ներկայացնում է ոչ թե որպես պատնեշ, այլ որպես ապամոնտաժման ու վերաիմաստավորման տիրույթ։ Դեկոլաժը հանդես է գալիս որպես գործողություն, որը կոտրում է իշխող իմաստները և հնարավորություն տալիս կերտել նոր հարաբերություններ աշխարհի հետ։

Նարեկ Հակոբյանը 3-րդ տարին է՝ տեխնոլոգիա է դասավանդում «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի Արևմտյան դպրոցում։ «Ուզում էի դասավանդել, ինձ հետաքրքիր էր երեխաների հետ աշխատելը»։ Արվեստին միջավայր է պետք։ Եթե միջավայրը բացակայում է, մարդիկ մեծանալով դադարում են ստեղծագործել։

Նարեկ Հակոբյանի համար միջավայրը նաև սոցիալական ու մտավոր համատեքստ է։ Երեխաների մեջ ստեղծագործելու մղումը կենդանի պահելու նպատակով գտել է ձևը. երբ օգտագործվում է արվեստի այնպիսի տեխնոլոգիա, որը ոչ միայն ակնահաճո է, այլև՝ երեխաների համար շատ դուրեկան մի իրավիճակ, վստահաբար, նրանց ստեղծագործելու հակումները կբացվեն յուրաքանչյուր հաջորդ քայլի դեպքում ճիշտ մոտեցում գտնելով:

Նարեկ Հակոբյանի հեղինակած դեկոլաժը հիմնված է գաղափարի վրա, որ սահմանները պետք է կոտրել՝ հակադրվելով իշխող իմաստներին։ «Ազդված էի դեկոլաժի տեխնիկայից։ Կոլաժը այն է, որ նկարները խառը կպցնում ես ու տեքստը այլևս իշխող գաղափար չի լինում։ Երբ կոտրում ես՝ տառերը տարբեր տեղերում ես դնում, բոլորովին այլ բան է ստացվում»։ Այսպես արվեստագետ ուսուցիչը ճեղքում պատրաստի կառուցվածքը, ապամոնտաժում հիերարխիկ հարաբերությունները։

Արվեստագետ ուսուցչի մեկնաբանությունը բացահայտում է ավելի լայն գաղափարական շերտեր․ «Ինձ հետաքրքիր էր, թե սահմանների մեջ որտեղ է առաջադիմական գաղափարը։ Ինձ համար դա այն է, երբ մարդը հորիզոնական, ոչ թե հիերարխիկ հարաբերությունների մեջ է։ Մտածեցի՝ որտեղ է դա այդպես։ Քաղաքի, գյուղի միջավայր կա։ Սոցիալիստական գաղափար կար, որ մարդիկ այլևս չաշխատեին, ռոբոտները աշխատեին, մարդիկ ստեղծագործեին։ Դրա գաղափարն այն էր, որ գյուղն էլ, քաղաքն էլ առաջադեմ լինեին։ Ես պատկերացնում էի, որ դա հնարավոր էր հիերարխիկ վիճակները վերացնելու դեպքում։ Մարքսիստականի օրինակով էլ, միայն գործիքները փոխելով՝ հարաբերությունները չեն փոխվի»։

Նարեկ Հակոբյանը նկարներ փակցնել-պոկելու խաղային բնույթը գիտակցաբար ներմուծում է նաև մանկավարժական գործընթաց։ Նրա խոսքով՝ դեկոլաժը երեխաներին առանձնահատուկ կերպով է գրավում, քանի որ ստեղծագործության բեկորները կպցնել-պոկելը վերածվում է ազատության փորձառության։ Սա, ըստ նրա, մի տարածք է, որտեղ հիերարխիան պարզապես չի կարող գոյություն ունենալ։ Դեկոլաժը դառնում է համատեղ ստեղծագործականության դպրոց՝ միաժամանակ փորձարկում և խաղ։

Այս ամենը հատուկ երանգ է ստանում «Սահմաններ» ցուցահանդեսի համատեքստում. սահմանը դիտարկվում է որպես ոչ թե որպես պատնեշ, այլ հաղորդակցության հնարավորություն։ Նարեկ Հակոբյանի աշխատանքը ընդգծում է այդ մոտեցումը՝ սահմանը վերածելով երևակայության ուշագրավ տարածքի։ Այստեղ դեկոլաժը ոչ միայն հակադրվում է ճնշող մեխանիզմներին, այլև բացում է համագործակցության, կիսելու-նոր տեղ ցույց տալու և նոր կապերի հնարավորություններ։

Նարեկ Հակոբյանի համար արվեստը ոչ միայն ստեղծագործական արտահայտություն է, այլև միջավայր կառուցելու միջոց, որտեղ հնարավոր է խաղալ, կիսվել և կերտել այլընտրանքային հարաբերություններ։

Դեկոլաժը սահմանային փորձառություն է՝ կասկածի և վերաիմաստավորման գործիք, որը միաժամանակ կերտում է արվեստի ու կրթության համատեղ տարածք։

Անուշ Մարտիրոսյան