Նարեկ Հակոբյանի մասնակցությունը «Սահմաններ» ցուցահանդեսին առանձնանում է իր դեկոլաժով, որն արվեստը վերածում է հետաքրքիր ժեստի, մանկավարժական փորձի և կոմունիկացիոն տարածքի։ Արվեստագետ ուսուցիչը սահմանը ներկայացնում է ոչ թե որպես պատնեշ, այլ որպես ապամոնտաժման ու վերաիմաստավորման տիրույթ։ Դեկոլաժը հանդես է գալիս որպես գործողություն, որը կոտրում է իշխող իմաստները և հնարավորություն տալիս կերտել նոր հարաբերություններ աշխարհի հետ։

Նարեկ Հակոբյանը 3-րդ տարին է՝ տեխնոլոգիա է դասավանդում «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի Արևմտյան դպրոցում։ «Ուզում էի դասավանդել, ինձ հետաքրքիր էր երեխաների հետ աշխատելը»։ Արվեստին միջավայր է պետք։ Եթե միջավայրը բացակայում է, մարդիկ մեծանալով դադարում են ստեղծագործել։

Նարեկ Հակոբյանի համար միջավայրը նաև սոցիալական ու մտավոր համատեքստ է։ Երեխաների մեջ ստեղծագործելու մղումը կենդանի պահելու նպատակով գտել է ձևը. երբ օգտագործվում է արվեստի այնպիսի տեխնոլոգիա, որը ոչ միայն ակնահաճո է, այլև՝ երեխաների համար շատ դուրեկան մի իրավիճակ, վստահաբար, նրանց ստեղծագործելու հակումները կբացվեն յուրաքանչյուր հաջորդ քայլի դեպքում ճիշտ մոտեցում գտնելով:

Նարեկ Հակոբյանի հեղինակած դեկոլաժը հիմնված է գաղափարի վրա, որ սահմանները պետք է կոտրել՝ հակադրվելով իշխող իմաստներին։ «Ազդված էի դեկոլաժի տեխնիկայից։ Կոլաժը այն է, որ նկարները խառը կպցնում ես ու տեքստը այլևս իշխող գաղափար չի լինում։ Երբ կոտրում ես՝ տառերը տարբեր տեղերում ես դնում, բոլորովին այլ բան է ստացվում»։ Այսպես արվեստագետ ուսուցիչը ճեղքում պատրաստի կառուցվածքը, ապամոնտաժում հիերարխիկ հարաբերությունները։

Արվեստագետ ուսուցչի մեկնաբանությունը բացահայտում է ավելի լայն գաղափարական շերտեր․ «Ինձ հետաքրքիր էր, թե սահմանների մեջ որտեղ է առաջադիմական գաղափարը։ Ինձ համար դա այն է, երբ մարդը հորիզոնական, ոչ թե հիերարխիկ հարաբերությունների մեջ է։ Մտածեցի՝ որտեղ է դա այդպես։ Քաղաքի, գյուղի միջավայր կա։ Սոցիալիստական գաղափար կար, որ մարդիկ այլևս չաշխատեին, ռոբոտները աշխատեին, մարդիկ ստեղծագործեին։ Դրա գաղափարն այն էր, որ գյուղն էլ, քաղաքն էլ առաջադեմ լինեին։ Ես պատկերացնում էի, որ դա հնարավոր էր հիերարխիկ վիճակները վերացնելու դեպքում։ Մարքսիստականի օրինակով էլ, միայն գործիքները փոխելով՝ հարաբերությունները չեն փոխվի»։

Նարեկ Հակոբյանը նկարներ փակցնել-պոկելու խաղային բնույթը գիտակցաբար ներմուծում է նաև մանկավարժական գործընթաց։ Նրա խոսքով՝ դեկոլաժը երեխաներին առանձնահատուկ կերպով է գրավում, քանի որ ստեղծագործության բեկորները կպցնել-պոկելը վերածվում է ազատության փորձառության։ Սա, ըստ նրա, մի տարածք է, որտեղ հիերարխիան պարզապես չի կարող գոյություն ունենալ։ Դեկոլաժը դառնում է համատեղ ստեղծագործականության դպրոց՝ միաժամանակ փորձարկում և խաղ։

Այս ամենը հատուկ երանգ է ստանում «Սահմաններ» ցուցահանդեսի համատեքստում. սահմանը դիտարկվում է որպես ոչ թե որպես պատնեշ, այլ հաղորդակցության հնարավորություն։ Նարեկ Հակոբյանի աշխատանքը ընդգծում է այդ մոտեցումը՝ սահմանը վերածելով երևակայության ուշագրավ տարածքի։ Այստեղ դեկոլաժը ոչ միայն հակադրվում է ճնշող մեխանիզմներին, այլև բացում է համագործակցության, կիսելու-նոր տեղ ցույց տալու և նոր կապերի հնարավորություններ։

Նարեկ Հակոբյանի համար արվեստը ոչ միայն ստեղծագործական արտահայտություն է, այլև միջավայր կառուցելու միջոց, որտեղ հնարավոր է խաղալ, կիսվել և կերտել այլընտրանքային հարաբերություններ։

Դեկոլաժը սահմանային փորձառություն է՝ կասկածի և վերաիմաստավորման գործիք, որը միաժամանակ կերտում է արվեստի ու կրթության համատեղ տարածք։

Անուշ Մարտիրոսյան

Narek Hakobyan’s participation in the “Borders” exhibition stands out with his décollage. As a reversal of collage, this work transforms art into an intriguing gesture, a remarkable pedagogical experiment, and a space for communication. The artist-teacher presents the border not as a barrier but as a site of dismantling and re-interpretation. The décollage is the result of an action that breaks dominant meanings and opens the possibility of creating new relationships with the world.

For the third year, Narek Hakobyan has been teaching technology at the Western School of the “Mkhitar Sebastatsi” Educational Complex. “I wanted to teach; I was interested in working with children.’ Art needs an environment. If such an environment is lacking, people stop creating as they grow up.”

For Narek Hakobyan, the environment is also a social and intellectual context. To keep alive the impulse for creativity in children, he has found a way: when an artistic technology is used that is not only visually appealing but also enjoyable for children, their creative inclinations are sure to unfold- provided that at each step the right approach is taken.

Narek Hakobyan’s décollage is based on the idea that borders must be broken, opposing dominant meanings. “I was influenced by the technique of décollage. Collage is when you paste images together in a mix, and the text no longer remains the dominant idea. But when you break it apart, placing the letters in different places, something entirely different emerges.” In this way, the artist-teacher pierces ready-made structures and dismantles hierarchical relations.”

The artist-teacher’s explanation reveals broader layers of ideas: “I was interested in where the progressive idea lies within borders. For me, it is when people are in horizontal rather than hierarchical relations. I asked myself: where is that the case? There are the environments of the city and the village. There was once a socialist idea that people would no longer work, that robots would do the work, and people would create. The notion was that both the village and the city should be progressive. I imagined that this would only be possible if hierarchical conditions were removed. As in the Marxist example, simply changing the tools does not change the relations.’”

Narek Hakobyan deliberately introduces the playful act of pasting and tearing images into the pedagogical process. According to him, children find décollage especially engaging, as the act of attaching and removing fragments of a work becomes an experience of freedom. For him, it is a space where hierarchy simply cannot exist. Décollage thus becomes a school of collective creativity- at once an experiment and a game.”

Այս ամենը հատուկ երանգ է ստանում «Սահմաններ» ցուցահանդեսի համատեքստում. սահմանը դիտարկվում է որպես ոչ թե որպես պատնեշ, այլ հաղորդակցության հնարավորություն։ Նարեկ Հակոբյանի աշխատանքը ընդգծում է այդ մոտեցումը՝ սահմանը վերածելով երևակայության ուշագրավ տարածքի։ Այստեղ դեկոլաժը ոչ միայն հակադրվում է ճնշող մեխանիզմներին, այլև բացում է համագործակցության, կիսելու-նոր տեղ ցույց տալու և նոր կապերի հնարավորություններ։

For Narek Hakobyan, art is not only a form of creative expression but also a means of building an environment where it is possible to play, share, and construct alternative relations. In this way, décollage becomes a border experience, a tool for doubt and re-interpretation, that simultaneously shapes a shared space for art and education.”

Anush Martirosyan